Είναι ένα τραγούδι από το δίσκο του συγκροτήματος Σπείρα του 1989. Λέγεται Ερωτικό και το τραγουδάει ο Γιάννης Νικολετόπουλος. Το άκουσα τότε που πρωτοβγήκε. Πήρα και το δίσκο. Το θεωρούσα από τα πιο σκληρά (από στιχουργική και όχι μόνο άποψη ) ελληνικά τραγούδια, ήμουνα και πιτσιρικάς τότε. Και σε συναισθηματικό επίπεδο, αν απευθύνεται σε πραγματικό άνθρωπο και πραγματικές καταστάσεις δείχνει ανελέητο.
Οι στίχοι, είπαμε, λένε:
Ο έρωτάς μου είναι πρεζόνι
απ’ τη φωτιά πέφτει στο χιόνι
κάνει βουτιά και ξενερώνει
Ο έρωτάς μου είναι πρεζάκι
τρέφεται μ’ ένα κουταλάκι
χωρίς τους πύργους παίζει σκάκι
και τους έχει γράψει ο Σταμάτης Δαγδαλένης.
Την ίδια χρονιά (1989) στο δίσκο του Νίκου Κυπουργού με τη μουσική από το ντοκιμαντέρ ROM υπήρχε ένα τραγούδι με τίτλο Λούνα Παρκ πάλι σε στίχους του Δαγδαλένη. Παραθέτω τους στίχους:
Ο Έρωτας είναι παιδί
στα χώματα ξαπλώνει
κι η μάνα που το καρτερεί
το βράδυ το μαλώνει
Ο έρωτας είναι παιδί
σε κούνια ανεβαίνει
εκείνο νιώθει πως πετά
μα η κούνια είναι δεμένη
Ο έρωτας είναι παιδί
το χρόνο πολεμάει
μα έχει ντουφέκι ξύλινο
κι ο χρόνος το νικάει
Ο έρωτας είναι παιδί
γι’ αυτόνε τι να πούμε
μακάρι να ‘μαστε παιδιά
και μεις να τον χαρούμε
Εντάξει, είναι βγαλμένα από το ίδιο καμίνι, είναι παραλλαγή στο ίδιο θέμα (άραγε ποιο είναι παραλλαγή του άλλου; ποιο προηγείται;), όταν το συνειδητοποίησα ότι αυτά τα δύο αγαπημένα μου τραγούδια έχουν γραφτεί από τον ίδιο άνθρωπο την ίδια εποχή απόρησα. Πόσο εύκολα πέρναγε από την απόλυτη ευαισθησία στην απόλυτη σκληρότητα.
Ε, πέρασε ο καιρός, πέσανε τα μαλλιά μου αλλά ακόμα απορώ. Θαυμάζω το Σταμάτη Δαγδαλένη για την ευκολία του να περνάει από την απόλυτη ευαισθησία στην απόλυτη σκληρότητα. Μόνο που τώρα οι θέσεις των τραγουδιών έχουν αντιστραφεί. Και το τετράστιχο “Ο έρωτας είναι παιδί /σε κούνια ανεβαίνει /εκείνο νιώθει πως πετά /μα η κούνια είναι δεμένη” το θεωρώ ότι πιο σκληρό έχει γραφτεί τα τελευταία χρόνια στα ελληνικά. Όχι γιατί είναι κακό να θυμάσαι ότι κάποια πράγματα έχουν όρια, ούτε καν για τα όρια τα ίδια. Μόνο που είναι πολύ δύσκολο να το ακούς ανυποψίαστος όταν είσαι ερωτευμένος. Και πολύ προσγειωτικό ρε γαμώτο.
